{
  "id": "a3c89f3178258764b318fb94541dad6d48ccef21",
  "text": "Mr. Newton's Answer to the foregoing Letter.\n\nIn Observationibus R. Patris J. Pardies, quas ad te denuò conscripsit, an majus sit Humaniatis argumentum quòd meis responsonibus vim omnem attrahit; an Ingenii, quòd Objectiones proponit, qua, si non probe tollantur, Doctrinam nostram frustrari possint, vix dixerim. Utrumque sane ad determinandam veritatem optime conducit, efficite ut acceptis quam lubentissime respondeam.\n\nAit R. P., quòd absque varia diversorum radiorum refrangibilitate possibile sit explicare longitudinem colorum; puta ex Hypothesi P. Grimaldi, per diffusionem luminis, quòd supponitur esse substantia quaedam rapidissime mota; vel ex Hypothesi Hookii nostrì, per diffusionem vel expansionem Undulationum, quas statuit in athera à lucidis corporibus excitatas quaquaver- sum propagari. Adào, quòd ex Hypothesi Cartelianà potest etiam effingi consimilis diffusio conatus vel pressionis globulorum, perinde ut in explica- tione Caudae Cometae supponitur. Et eadem diffusio vel expansio juxta aliàm quamvis Hypothesin, in qua lumen statuitur esse vis, actio, qualitas, vel substantia qualibet à luminosis corporibus undique emissa, effingi po- test.\n\nUt his respondeam, animadvertendum est, quòd Doctrina illa, quam de Refractione & Coloribus explicui, in quibusdam Lucis Proprietatibus sollemmodo constittit, nigleétis Hypothelibus per quas Proprietates illa expli- cari debent. Optimus enim & tutissimus philosophandi modus videtur, ut imprimis rerum proprietates diligenter inquiramus. & per experimenta stabiliamus; ac dein tardius contendamus ad Hypotheses pro eorum explica- tione. Nam Hypotheses ad explicandas rerum proprietates tanium accommodari debent, & non ad determinandas usurpari, nisi quatenus experimen- ta subministrare possint. Et siquis ex sola Hypothelium possibilitate de veritate rerum conjecturam faciat, non video quo pacto quicquam certi in illa scientia determinare possit; sequidem alias atque alias Hypotheses semper licet excogitare, qua novas difficulitates suppeditare videbuntur. Quamobrem ab Hypothelium contemplatione, tanquam impropio argu- mentandi loco, hic abstinentum esse cenxi, & vim Objectionis abstrahendam, ut plexiorem & magis generali responsonem accipiat.\n\nItaque per Lumen intelligo qualibet Ens vel entis potentatem (sive sit substantia, sive quavis ejus vis, actio, vel qualitas) quod à corpore lucido recta persens aptum sit ad excitandam visionem; & per radios Luminis interigo minimas vel quaslibet indefinite parvas ejus partes, qua ab invic- cum non dependent; quales sunt illi omnes radii, quos lucentia corpora vel limul vel successivè secundum rectas lineas emittunt. Nam illa tum col- laterales tum successivè partes luminis sunt independentes; sequidem una abique aliis intercepta possint, & in quaslibet plagas seorsim reflecti vel re- fringi. Et hoc praecognito, Objectionis vis omnis in eo sita erit; Quòd co- lores per aliquam Luminis ultra foramen diffusionem, qua non oritur ab in-\nquali diversorum radiorum (seu luminis independentium partium) refrangibilitate, in longum diduci possint.\n\nQuod autem non aliunde oblongentur, monstravi in Literis relatis in Phil. Transactionibus, Num. 80. Et ut rationes facilius percipiantur, non gravabor jam fusius explicare.\n\nScilicet ex observatione, quod radii post refractionem non incurvabantur, sed recta ad parietem progressi fuere, patuit, eandem fuisse eorum ad se minuendam inclinationem cum modo exierunt Prismae, atque cum impegerunt in parietem; & proinde Longitudo colorum ex inclinatione radiorum emerit quam inter refringendum obtinere, hoc est, ex quantitate refractionis quam singuli radii in Prismae patiebantur: Adeoque cum colorum longitudine latitudinem aliquot vicibus ex observatione superavit, sequitur, majorem fuisse inaequalem refractionem quam potuisse oriri ex inaequalitate incidentiarum.\n\nQuin imo ex figura imaginis coloratae, quod nempe non fuit Ovalis, sed ai latera duabus parallelis rectis lineis terminata, patuit, eam ex indefinite multis imaginibus Solis, per inaequalem refractionem in longum distractis, & serie continua dispositis, constitui; adeoque radios a singulis partibus solaris Disci provenientes per totam ferre longitudinem colorum dispergi; & proinde similiber incidentium inaequales esse refractiones. Id quod alis etiam indicis ostendi posset.\n\nConstat itaque diversas esse refractiones, ubi pares sunt incidentiae. Sed amplius inquirendum est. Unde oriatur illa diversitas? An sit a causa aliqua incerta & irregulari, vel certa lege, secundum quam radius quilibet aptus est determinatam aliquam refractionem pati. Per incertas & irregulares causas intellige asperitates in superficie, vel venas diverse densitatis in interiori parte vitri ex quo Prisma constat; item irregularem situm pororum, quos nonnulli ob luminis transmissionem directo tramite per vitrum omnifariam traiici statunt; nec non tremores & inaequales commotiones partium aeris, vel vitri; radiorum in refringente superficie se mutuo formasse comprimentum resolvi ab invicem; ejusdem cujusque radii divisionem ac dissipationem in partes divergentes, quas vel numero finitas vel indefinitae multae in superficie aliquo continuato jacentes imaginari licet; vel quamuis aliam diffusionem & dilatationem Luminis quam possimus exsogitare, non ortam ex diversa predispositione cujusque radii ad refractionem, in certo aliquo & constante gradu patiendam.\n\nQuod autem diversa refraction non orta sit ex ullis ejusmodi causis incertis & irregularibus, probavi per Experimentum duorum consimilium Prismatum: in contrario situ juxta posteriorum, itant posterius contraria sita refractione retro-flecteret radios, & sic regulares effectus prioris destrueret, sed per iteratas refractiones augeret irregulares. Utperque prius Prisma diffunde-ret ac divergere faceret parallelos radios; e.g. per asperam pulchram, inaequabilam densitatem, aut irregularem situm pororum Prismatis; vel pertremulos motus partium aeris, vel vitri; vel per dilatationem luminis propter partium ejus (i.e. radiorum) se mutuo comprimentum relaxationem versus adjacentia spatia, que vel nullo vel minus confugato lumine irradiantur;\nvel denique per cujusque radii dilatationem aut diffractionem in complares divergentes radios: sum sane posterioris Prisma magis diffundet ac dissiparet radios per illas irregularitates aetheris, aeris, aut vitri, vel per iterata dilatationem luminis a refringentis superficie resistentia denud constipati ac diffusi, vel etiam per cujusque radii a priori diffractione orti iterata dilatationem ac divisionem in longe plures divergentes radios. Et sic Lumen magis dispersetur per refractionem secundi Prismatis, & in parietem proiectam imaginem duplo longorem minimum exhiberet, quam per solam refractionem prioris Prismatis exhiberi potuisse. Quamobrem cum, experientia testis, refractionis secundi Prismatis adeo non disperset lumen ut contrahat & in pristinum statum reducat, efficiatique ut in forma Coni postea progressetur, perinde ac si nullam omnino refractionem passum fuisse concedendum est. Diffusionem Luminis, a refractione anterioris Prismatis effectam, non oriri ab aliqua praefatarum causarum, aut alia quavis irregularitate, sed diversa refrangibilitati diversorum radiorum solummodo tribuendam esse; utpote quae radius unusquisque, ex insta dispositione tantam refractionem in posteriori Prismae ac in priori passus, reducitur in parallelismum cum seipso; & sic omnes radii ad se mutuo easdem inclinationes resumunt quas ante refractiones habuerent.\n\nDemum, ut hoc omnia summè confirmarem, adjecti Experimentum illud quod jam nomine Crucis passim insignitur: de cujus conditionibus cum R. P. dubitaverit, placuit jam designare Schemate. Sit BC anterior tabula, cui Prisma A immediate presigitur, sitque DE altera tabula, quasi duodecim pedibus abinde distans, cui sufficitur alterum Prisma F. Tabulae autem ad x & y ita persorentur, ut aliquantulum incis ab anteriori Prismae refraita,\n\ntrajecti possit per utrumque foramen ad secundum Prisma, inque eo denudo refringi. Jam Prisma anterius circa axem reciproco motu convertatur, & colores in Tabulam posteriorem DE procidentes, per vices attollentur ac depimentur, eoque pasto alius atque alius color successivè pro arbitrio traiecti potest per foramen ejus y ad posterius Prisma, dum catarii colores in Tabulam impingunt: Et videbis, radios diversis coloribus preditos diversam pati refractionem\nnem in illo posteriori Prisme, ex eo quod ad diversa loca parietis vel cujus-\nvis obstaculi GH, pedibus aliquot ulterius remoti, allabentur; puta vio-\nlaci radii ad H, rubri ad G, & intermedii ad loca intermedia: & tamen\npropter determinatam positionem foraminum necesse est ut similes sit incidentia\nradiorum cujusque coloris per utrumque trajecti. Atque ita ex mensura con-\nstat radios, diversis coloribus affectos, habere diversas leges refractionum.\n\nSed suspicor unde adductus sit R.P. in habitationem; nempe videtur collo-\ncasse primum Prisma A post Tabulam B C, atque ita convertendo circa Ax-\nem, verisimile est inclinationem radiorum qui interjacent foramina propter in-\ntermedium refractionem fuisse mutatam. At ex descriptione exposita in Phil.\nTransactionibus debut Tabula illa collocari post\nPrisma, ut radii inter foramina in directum jacerent,\nquemadmodum ex verbis; I took two Boards and\nplaced one of them close behind the Prism\nat the Window *, constare potest. Et usus Ex-\nperimenti idem inuit.\n\nEx abundanti placet observare, quod in hoc Experimento colorata Lux ob\nrefractionem secundi Prismatis longe minùs diffunditur ac divaricat, quam\ncum alba existit, adeò ut imago ad G vel H sit penè circularis; praesertim si\nPrisma statuantur parallela & in contrario situ angularum, prout in Sche-\nmate designantur. Quinetiam, si præterea diameter foraminis y adequet la-\ntitudinem colorum, nulla erit ejusdem colorata lucis in longum diffusio; sed\nimago, qua à quopiam colore ad G vel H effingitur, (positis circularibus fo-\nraminibus, & refractione posterioris Prismatis non majori quam prioris, ra-\ndix ad obstaculum quam proxime perpendicularibus,) erit plane circularis.\nId quod arguit diffusionem, de qua supra egimus, non ex contagione vel con-\ntinuitate materie undulantis aut celerrime mota vel similibus causis ortam esse;\nsed ex certa refractionum cujusque generis radiorum lege. Cur autem Imago\nilla in uno casu sit circularis, & in aliis nihil oblongata, & quomodo diffe-\nsio lucis in longitudinem in quolibet caso pro arbitrio minus possit, à Geometria\ndeterminandum & cum experientia conferendum relinquo.\n\nPostquam Proprietates Lucis his & similibus experimentis satis exploratae\n fuerint, spectando radios tanquam ejus sine collaterales sine successivas partes,\nde quibus experti simus per independentiam quod sint ab invicem distinta;\nHypotheses exinde judicande sunt, & que non possint conciliari rejiciendi.\nSed levissimi negotii est, accommodare Hypotheses ad hanc Doctrinam. Nam\nsquis Hypothesein Cartesianam defendere velit, dicendum est, globulos esse\ninequaes; vel pressiones globorum esse aliis aliis fortiores, & inde diver-\nsimode refrangibles, & aptas ad excitandam sensationem diversorum colorum.\nEt sic juxta Hypothesein Cl.Hookii dicendum est, Undulationes etheris esse\nalias majores sine criassores aliis. Atque ita in catenis. Hac enim videtur\nesse summè necessaria Lex & Condicio Hypothesium, in quibus Naturalia\ncorpora ponuntur constare ex quam plurimis corpusculis acervatum contextio, ut\nà diversis lucentium corpusculis, vel ejusdem corpusculi diversis partibus (prout\nmotu, figurâ, mole, aut aliis qualitatiis differunt) inequales pressiones, motiones-\nant;\nant mota corpuscula per athera quaquaverum traiiciantur, ex quibus confusè\nmihiis, lux constitui supponetur. Et nihil durius esse posset in istis Hypothe-\nsis quam contraria suppositio.\n\nEx apertura fve dilatatione Lucis in posteriori facie Prismatis, quam R.P.\ndixit esse veluti foramen, sufficit, quod error non emerget sensibilis si modo\naliquis emerget. Quod si calculus juxta Observationes praece ineatur,\nerror erit nullus. Nam diametro foraminis à longitudine Imaginis subducta,\nrestabit longitudo quam Imago haberet si modo foramen ante Prisma esset indi-\nvisibile; idque non obstante praefata lucis dilatatione in posteriori facie Pris-\nmatis; ut facile ostenditur. Deinde ex data illa longitudine Imaginis, ac dis-\ntancia à foramine indivisibili, ut & positione & formae Prismatis, & ad id\ninclinatione incidentium radiorum, ac angulo, quem refracti radii, ad medium\nImaginis tendentes, cum à centro Solis incidentibus constituent, cetera omnia\ndeterminantur. Et quae determinant refractiones & positiones radiorum suf-\nficient ad calculum istarum refractionum ritè incundum. Sed res non tanti esse\nvidetur ut moram inferat.\n\nQuòd R.P. Doctrinam nostram Hypothesin vocaverit, non aliunde factum\nesse credo quam quòd vocabulum usurpavit quod primum occurrit; signidem\nmos obtinuit ut quicquid exponitur in Philosophia dicatur Hypothesis. Et ego\ncane non alio consilio vocabulum istud reprehendi quam ut ne invaleceret ap-\npellatio quae rectè Philosophantibus prajudicio esse posset. R.Patriis verò can-\ndor in omnibus conspicitar; indeque modus efferendi Benevolentiam, qui mihi\nminimè convenit. Quòd tamen nostra non displicent, vehementer gaudeo. Vale.\nDab. Cantabrig. 11mo Junii 1672.\n\nHac responsio ad R.P. Ignatium Pardies mox transmissa id effecit, ut ille\ndie 9. Julii 1672. rescriberet Gallicè in hunc sensum:\n\nOmnino mihi satisfecit novissima responsio, à Dn. Newtono ad meas\nInstantias data. Novissimus scrupulus, qui mihi hærebat circa Ex-\nperimentum Crucis, penitus fuit exemptus. Atque nunc planè ex Figura\nipsius intelligo quod non intellecteram ante. Experimentum peractum\ncum fuerit ito modo, nil habeo quod in eo desiderem amplius. Rem\nmibi pergratam feceris, si ipsi singularem meum ingenii & doctrinæ\nejus cultum contesteris, & pro illo studio maximas gratias agas, quo\nvoluit Annotationes meas examinare iisque respondere. Præter ex-\nistimationem illam, quam jam ante de acumine ejus conceperam, af-\nfectus hic officiosus magnopere me ipsi devinxit.",
  "source": "olmocr",
  "added": "2026-01-12",
  "created": "2026-01-12",
  "metadata": {
    "Source-File": "/home/jic823/projects/def-jic823/royalsociety/pdfs/100948.pdf",
    "olmocr-version": "0.3.4",
    "pdf-total-pages": 7,
    "total-input-tokens": 10884,
    "total-output-tokens": 4394,
    "total-fallback-pages": 0
  },
  "attributes": {
    "pdf_page_numbers": [
      [
        0,
        0,
        1
      ],
      [
        0,
        0,
        2
      ],
      [
        0,
        2969,
        3
      ],
      [
        2969,
        6143,
        4
      ],
      [
        6143,
        8408,
        5
      ],
      [
        8408,
        11621,
        6
      ],
      [
        11621,
        14099,
        7
      ]
    ],
    "primary_language": [
      "en",
      "en",
      "la",
      "la",
      "la",
      "la",
      "la"
    ],
    "is_rotation_valid": [
      true,
      true,
      true,
      true,
      true,
      true,
      true
    ],
    "rotation_correction": [
      0,
      0,
      0,
      0,
      0,
      0,
      0
    ],
    "is_table": [
      false,
      false,
      false,
      false,
      false,
      false,
      false
    ],
    "is_diagram": [
      false,
      false,
      false,
      false,
      true,
      false,
      false
    ]
  },
  "jstor_metadata": {
    "identifier": "jstor-100948",
    "title": "Mr. Newtons Answer to the Foregoing Letter",
    "authors": "Mr. Newtons",
    "year": 1672,
    "volume": "7",
    "journal": "Philosophical Transactions (1665-1678)",
    "page_count": 7,
    "jstor_url": "https://www.jstor.org/stable/100948"
  }
}